Proponuję Wam tym razem ćwiczenia-zabawy, które pozwolą dzieciom uświadomić sobie, że zarówno to, co było, jak i to, co dopiero będzie – zależy od nich samych. Pierwsze ćwiczenie pomoże im podejść do nauki i nowych osiągnięć w szkole z większym entuzjazmem, a drugie pokaże siłę marzeń i możliwość realizacji określonych celów.

Czy jesteś nadopiekuńczym rodzicem? A może niebezpiecznie zbliżyłeś się do tej granicy? Zastanów się. Test ten nie da Ci jednoznacznej odpowiedzi, ale może Ci pomóc zauważyć niekorzystną tendencję.

Mało się dzisiaj mówi o tym, jak ważną rzeczą w życiu jest umiejętność rezygnacji z czegoś na rzecz drugiej osoby, rodziny czy dobra społecznego. A przecież chcemy, aby kiedyś nasze dziecko umiało zrezygnować z wypadu na narty czy imprezę, aby spędzić z nami święta, albo zaopiekować się chorym rodzicem czy rodzeństwem…

W życiu, kiedy mały lub duży człowiek czegoś bardzo pragnie, nie jest łatwo o samokontrolę. Brakuje nam cierpliwości, opanowania i równowagi wewnętrznej. W naszym pierwszym ćwiczeniu poszukamy równowagi pomiędzy pozytywnymi i negatywnymi uczuciami. Drugie ćwiczenie pomaga kontrolować impulsywność.

Dzieci dorastają, a zazdrość nie znika. Zaczynają się kłótnie między rodzeństwem, wyzwiska, bójki. Jakie zachowanie rodziców pogarsza sytuację? Przede wszystkim zajmowanie stanowiska sędziego.

Kiedy Twoje dziecko ma „wybujałą” wyobraźnię i często się boi, pomóż mu zrozumieć jak ona działa i czemu służy. Pomoże Ci w tym tych kilka informacji oraz ćwiczenie opisane w niniejszym artykule.

Kiedy odkryjemy, że dziecko boi się jakichś sytuacji, postarajmy się je zainscenizować w bezpiecznych warunkach. Zapytajmy dziecko, jak chciałoby rozwiązać daną sytuację lub poszukajmy wspólnie rozwiązania. Poniżej znajdziecie przykłady takich sytuacji oraz zabawę, która pokazuje, jak za pomocą wyobraźni okiełznać strach czy lęk.

Chcemy, żeby dzieci dobrze radziły sobie z emocjami i wiemy, że pierwszym krokiem ku temu jest ich wyrażanie. Dla malucha zidentyfikowanie, rozpoznanie swojego stanu uczuć to już jest duży postęp. Aby dziecko miało odwagę powiedzieć, przekazać jak się czuje, musi wiedzieć, że nic mu w zamian nie grozi. Bardzo ważne jest stworzenie atmosfery bezpieczeństwa i aprobaty, która jest związana z wyjawianiem uczuć.

Tłumienie wyrażania emocji na ogół prowadzi do ich nasilenia lub przyczynia się do ich długotrwałego utrzymywania w postaci napięcia emocjonalnego. Nie wyrażone emocje, zwłaszcza gniew i złość, mogą wiązać się ze stanem zdrowia oraz sprzyjać rozwojowi niektórych chorób. Co możemy zrobić dla swoich pociech, żeby nauczyć je radzenia sobie ze złością w sposób konstruktywny?

Czy jeśli umiemy nazywać drzewa i widzimy - zamiast gęstwiny leśnej - buki, jawory, sosny i dęby, to czy umiejąc nazywać emocje, zamiast ogólnego zdenerwowania będziemy umieli zaobserwować smutek, przestrach, zawstydzenie, rozczarowanie, zażenowanie? Na pewno tak. Język jest zarówno zwierciadłem duszy, jak i narzędziem poznania świata: zewnętrznego i wewnętrznego.